If basketball is to be explained in its simplest definition, it is a game played by hand and aiming to put the ball in a basket-shaped net with a high height. The game of basketball was first invented by the Americans in 1891. In Turkey, basketball was first played in 1904 at Robert College in Istanbul. Our first national experience in basketball was against Greece on June 24, 1936 in Istanbul, and the match resulted in Turkey's victory.
In basketball, teams consist of 12 players, 5 of whom are on the field and 7 are substitutes. Players try to win the match by scoring more points than the opposing team by passing the ball through a circle with a height of 3.05 meters from the ground, called the basket, standing parallel to the ground.
The basketball court is 28 meters long and 15 meters wide and has a floor made of hardwood, concrete or hard soil. There are side and end lines that define the boundaries of the field. The diameter of the circle on which the ball will pass is 45 cm.
There is a net with a hole in the bottom of the circle so that it does not prevent the ball from passing through it. The approximate weight of the basketball is 600-650 g and the circumference is 75-78 cm.
Şehirden uzakta, mezarlığın karşısında iki katlı bir ev vardı. Evde burungil ailesi yaşıyordu. On iki yaşlarında bir de çocukları vardı. Birgün çocuğun annesi ve babsının her zamanki gibi bir işleri çıktı. Anne ve baba Fransa`ya gidecekti. Çocukları Ahmet`i dedsinin yanına bırakacaklardı. Ama Ahmet annesiyle babasının durmadan iş için onu dedesine bıraktıkları için kızıyordu. O yüzden annesi ve babasına kızarak şöyle dedi ; ''ben büyüdüm artık evde tek kalabilirim'' diye annesi ve babasına ısrar etti. Ama malesef vaz geçmedi. Annesi ve babası fransa ya gittiler. İkindi vakitlerinde çocuk eve geldi. Evin karşısındaki mezarlık çok ürkütücüydü. Çocuk akşam olunca televizyonun karşısına geçti. Saatler saatleri kovaladı. Saat gece yarısını geçti. Çocuk tek uyuyamadı. Gece televizyonda izledikleri korkunç flimler onun hayal gücüyle oynadı. Gece yarısı elektrikler gidince çocuk çok korktu. Çocuk o gece yağmurun başlamasıyla gök gürültüleriyle daha da korktu. Pencereler açıldı ve şimşekl çakmaya başladı. Bu gelişen olaylar çocuğu çok korkuttu ve ağlamaya başladı. Ama onu duyan olmadı. Çünkü evde yalnızdı. Bu sırada mezarlıktan
Herşey yolunda gidiyordu artık elimden tüm bunlardan biran önce kurtulmak için dua etmekten başka birşey gelmiyordu. hoca şekilleri çizdi. atakanla aynaları hocanın dediği gibi yerleştirdik. birtane ayna yerdeydi diğer aynaları duvara yaslamıştık. hoca herşey hazır dedi ve perdeleri çekti gidip kapıyı kontrol etti ve yere oturdu. hepimiz yerdeki aynanın etrafına toplanmıştık hocam külleri arapça birşeyler söyleyerek yerdeki aynanın üzerine serpti. o yerdeki aynanın üzerine külleri serptikçe diğer aynalar kararıyordu. hoca sanki kontrolünü kaybetmiş gibi arapça sözler edip bağırıyordu.birden susup atakana çevirdi aynada olan gözlerini, atakanın gözlerinden ise sadece korku görülebiliyordu. hoca tekrar aynaya dönüp
Çocuk önde ben arkada ilerliyorduk, evin en ucunda sağ tarafa döndü çocuk ben de onu takip edip girdim odaya, bir tane mum vardı ortada yanında oturan yaşlı 2 tane kadın vardı, hiç pencere yoktu ilk dikkatimi çeken bu olmuştu, duvarlara baktım hiçbir tablo ve benzeri şey gözükmüyordu, çocuk kadınlara dönüp beni işaret etti ve 'ene racül' dedi, bunu söyleyince kadınlar direk yüzüme ve ayaklarıma baktılar, gayet yumuşak bir ses tonuyla birisi otur oğlum buyur dedi, oturdum, beni hoca yolladı eğer sizde varsa ayna istiyorum dedim, hayır mı şer mi oğlum dedi kadın, diğeri hiç konuşmuyor sadece yaşlı gözlerle beni süzüyordu, şer dedim, kadının suratı düştü, evimizin içinde olmaz bizim ayna oğlum dedi, zamanında bütün aynaları ahıra kaldırmıştık orada olacaktı onları alabilirsin dedi, yanındaki küçük çocuğa arapça birşeyler söyledi kafasıyla beni işaret etti sanırım yardımcı ol diyordu, çocuk kendisini takip etmemi istedi ayağa kalktım, tam odadan çıkacakken
